کتاب

 

کتاب مرگ نقره ای نوشته پژمان کیماسی منتشر شد

فال ما

 آفتاب را می گیرم

تا سایه ام بر سرت سنگینی نکند

تسبیح نینداز

فال ما را مدتی ست

همه ی پنجره ها می دانند و گرنه

گریه هایمان لای دستانمان

پنهان نمی شد

میراث کودکی

میراث کودکی مان

با حرمت چشمان تو

عجین شده است

دستانم حالا

بوی تابوت کبوتر می دهد

و تو نمیدانی

در دل من

هوا ناگهان طعم خون می گیرد

هراس

پنجشنبه است

و من خاموش شانه های شهر

از لرزش این دستان بدجور می هراسم

کاش

 

این جا قبیله من نیست

کاش بر شانه های من تکیه نمی زدی

مگر نمیدانی

دلم زود پیر می شود

وقتی انگشت اشاره

بر سینه ام سنگینی می کند

شیهه ی پیر

 

شیهه ی پیر

بوی زخم می داد

و نفس های من که

هزار سال کفن پوسیده بود

وعده گاه طعم سکته نمی داد

اگر

پایان هر زندگی مثل قصه ها بود

پلنگ دل من

 

چقدر بهانه است برای دلتنگی

آن جا که هرگز

لهجه ی آفتاب

بر سایه ای اثر ندارد

کاش پلنگ دل من هم

برای مردن قله ای داشت

هزار ساله

 

پشیمانی ابرها

دستان اسپندزده ام را

کنار اعتماد مسافر جا گذاشت

آن جا که نابهنگام

چیزی شبیه هزار ساله شدم

دلم تنگ است

برای کفش های کهنه ام

که بغض های نوروز را

به سبزه ها گره می زد

خواب بابونه

 

بر پیشانی سنگ

خواب بابونه ها تعبیری ندارد

انگار هر پنجشنبه

در فالم

کسی بوی استعاره میدهد

فاصله گرفته ام

از همه ی عادت ها که

گریه ی مادرانمان را ترانه می کرد

اردی بهشت که بیاید

سایه ام را بی چراغ

قربانی خواهم کرد

خالکوبی فلسفه

 

خالکوبی فلسفه

طعم بابونه نمی دهد

با این سیگار قرضی

نمی شود پک به وسوسه خنده ها زد

بوی کدام انار می دهد

چرک نویس آرزوهایی که

لای دستمال وصل خورده پنهان شده.

نمیدانم امروز

چندم قرن است

که مدادهایم خاکستریست